🌲 જાદુઈ મેદાન અને બોલતું વૃક્ષ
એક નાનકડા ગામના છેવાડે એક વિશાળ અને ભેંકાર મેદાન હતું. ગામના લોકો તેને 'ભૂતાવળું મેદાન' કહેતા અને બાળકોને ત્યાં જવાની સખત મનાઈ હતી. પણ ચિન્ટુ અને મિંટુ નામના બે ભાઈ-બહેન ખૂબ જ જિજ્ઞાસુ હતા. એક સાંજે રમતા-રમતા તેમનો દડો એ મેદાનની ઝાડીઓમાં ચાલ્યો ગયો.
દડો લેવા માટે જેવા તેઓ ઝાડીઓની અંદર ગયા, કે અચાનક આખું દ્રશ્ય બદલાઈ ગયું! ત્યાં કોઈ કાંટાડી ઝાડીઓ નહોતી, પણ સોનેરી ઘાસ અને હવામાં હીરાની જેમ ચમકતા રંગબેરંગી કણો ઊડી રહ્યા હતા. તેઓ 'મેજિક ગ્રાઉન્ડ' (જાદુઈ મેદાન) માં પ્રવેશી ચૂક્યા હતા.
🧙♂️ 'તુંબ તુંબા' ની એન્ટ્રી
તેઓ હજુ આજુબાજુ જોઈ જ રહ્યા હતા ત્યાં જ જમીનમાંથી એક વિચિત્ર અવાજ આવ્યો—"ઝુમ-ઝુમ તુંબા, રમ-રમ તુંબા!"
ચિન્ટુ અને મિંટુએ જોયું તો એક ગોળ-મટોળ, દૂધી જેવા આકારનો અને લાકડાના રંગનો એક વિચિત્ર જીવ કૂદકા મારતો તેમની તરફ આવી રહ્યો હતો. તેની મોટી-મોટી આંખો હતી અને માથા પર પાંદડા જેવી ચોટલી હતી.
"તમે કોણ છો?" મિંટુએ ડરતા ડરતા પૂછ્યું.
"હું આ જાદુઈ મેદાનનો ચોકીદાર છું, મને બધા 'તુંબ તુંબા' કહે છે!" પેલા જીવે હસતા હસતા કૂદકો માર્યો. "તમે અહીં આવી તો ગયા છો, પણ અહીંથી પાછા જવાનો રસ્તો માત્ર એ જ શોધી શકે જે આ મેદાનનું પહેલું રહસ્ય ઉકેલે!"
🌳 બોલતા વૃક્ષનો કોયડો
તુંબ તુંબા તેમને મેદાનની બરાબર વચ્ચે આવેલા એક વિશાળ, જૂના વડના વૃક્ષ પાસે લઈ ગયો. એ વૃક્ષના થડ પર માણસ જેવો ચહેરો બનેલો હતો અને તે નસકોરાં બોલાવીને સૂતું હતું.
તુંબ તુંબાએ વડના પાંદડા હલાવ્યા એટલે વૃક્ષે આંખો ખોલી અને ઘેરા અવાજમાં બોલ્યું, "માનવ બાળ! જો તમારે તમારા ઘરે પાછા જવું હોય, તો મારો એક કોયડો ઉકેલવો પડશે. જો ખોટો જવાબ આપ્યો, તો તમે પણ અહીં કાયમ માટે આ ઘાસના તણખલા બની જશો!"
વૃક્ષે કોયડો પૂછ્યો:
"એવી કઈ વસ્તુ છે જે સવારે ચાર પગે ચાલે છે, બપોરે બે પગે ચાલે છે, અને સાંજે ત્રણ પગે ચાલે છે?"
💡 ચિન્ટુ અને મિંટુની ચતુરાઈ
ચિન્ટુ અને મિંટુ ગભરાઈ ગયા. તેઓ વિચારવા લાગ્યા કે એવું કયું જનાવર હશે જેના પગ સવાર-સાંજ બદલાતા રહે? તુંબ તુંબા બાજુમાં ઊભો-ઊભો ચિંતામાં પોતાની ચોટલી ખંજવાળતો હતો.
ત્યાં જ મિંટુને તેની દાદીમાની એક વાત યાદ આવી. તેણે હિંમત કરીને કહ્યું, "દાદાજી! આનો જવાબ કોઈ જનાવર નથી, પણ 'માણસ' છે!"
વૃક્ષે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "તે કેવી રીતે?"
મિંટુએ સમજાવ્યું, "જ્યારે માણસ નાનું બાળક હોય (જીવનની સવાર), ત્યારે તે હાથ અને પગ એમ ચાર પગે ઘસડાઈને ચાલે છે. જ્યારે તે મોટો થાય છે (જીવનની બપોર), ત્યારે તે પોતાના બે પગ પર ચાલે છે. અને જ્યારે તે વૃદ્ધ થાય છે (જીવનની સાંજ), ત્યારે તે લાકડીના ટેકે એટલે કે ત્રણ પગે ચાલે છે!"
🎉 રહસ્યનો અંત
કોયડાનો સાચો જવાબ સાંભળીને પેલું જાદુઈ વૃક્ષ ખડખડાટ હસી પડ્યું. તેના હસવાની સાથે જ આખું મેદાન ઝૂમી ઉઠ્યું. તુંબ તુંબા તો ખુશીથી હવામાં ગુલાંટ મારવા લાગ્યો, "તુંબ તુંબા, તુંબ તુંબા, છોકરાં નીકળ્યાં બહુ જબરાં!"
વૃક્ષે પોતાના ડાળખાં નમાવ્યા અને તેમાંથી સોનાના સિક્કા જેવા બે ચમકતા ફળ ચિન્ટુ અને મિંટુને આપ્યા. તુંબ તુંબાએ એક જાદુઈ લાકડી હવામાં ફેરવી અને એક મોટો દરવાજો ખૂલ્યો.
બંને બાળકો તુંબ તુંબાને આવજો કહીને જેવા દરવાજાની બહાર નીકળ્યા, કે તેઓ પાછા પોતાના ગામના એ જૂના મેદાનની બહાર ઊભા હતા. તેમના હાથમાં પેલો ખોવાયેલો દડો અને પેલા જાદુઈ ફળ હતા. એ દિવસ પછી તેઓ સમજી ગયા કે સાહસ અને બુદ્ધિ ભેગા થાય, તો ગમે તેવા જાદુઈ રહસ્યોને પણ ઉકેલી શકાય છે.
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો